Schoonschrift over Zionsburg

Het voorwoord van De Mooij verdient een paar kanttekeningen en zelfs weerwoord, omdat er beschuldigingen in staan. Het is aanvankelijk een degelijke samenvatting van de geschiedenis die voorafgaat aan Ewalds dood, hoewel het tamelijk plichtmatig geschreven is. De Mooij vergeet helaas saillante details, zoals het feit dat de dochters van Lodewijk Marggraff en dus de zusters van Ewald oorspronkelijk ingeschreven stonden in het dienstbodenregister van Vught. Daar kunnen de dames niets aan doen, maar was te wijten aan vader Lodewijk die weigerde met hun moeder in het huwelijk te treden.

Er werkten drie gezusters Schran op Zionsburg, allen afkomstig uit Duitsland waar in de jaren twintig grote werkeloosheid was. Voor Ewald aanleiding om op zijn oude dag de grap te maken dat hij niet zeker wist of al zijn zusters wel dezelfde moeder hadden. De jongedames gingen echter gewoon naar school in Vught of Den Bosch en deden vrijelijk mee aan tennis en paardrijden met kinderen uit de buurt. Een ongelukkige jeugd hadden ze niet. Pas later trad Lodewijk alsnog met Catharina Schran in het huwelijk, ook omdat de wetgeving rond Duitse dienstbodes veranderde. Daar was wel enige druk voor nodig. Ewald vertelde dat hij met zijn moeder al op weg was naar het station om met alle zussen de trein terug naar Duitsland te nemen, toen de chauffeur van Lodewijk hen alsnog kwam ophalen.

Overigens werd Ewald na zijn geboorte wel erkend als zoon, want in de traditie van de Marggraffs waren stamhouders zeer belangrijk voor het behoud van het familiebezit.

Brand in het Landhuis

Het voorwoord van De Mooij maakt een wonderbaarlijke draai als hij het bestuur onder leiding van de zusters Marggraff beschrijft, na de brand in het landhuis en de dood van Ewald eind 2003. Samen met de adviseurs van Ewalds banken en personen die zichzelf als adviseur aanboden…

Een eigenaardige formulering, want Ewald had in Nederland één bankier: Donald van Kollem. Deze bankier beheerde Nederlandse beleggingen en wist de weg naar Barclay in Geneve en Banque Sarasin in Basel. Daar zaten de buitenlandse adviseurs waar Ewald mee samenwerkte. Later is Van Kollem nog even bestuurder geweest van de Marggraff Stichting, vooral om de lieve vrede te bewaren tussen de twee gezusters Marggraff die hevig kibbelden over kleinigheden. Ze bereikten zelden overeenstemming over belangrijke keuzes en hielden pottenkijkers buiten de deur. De andere twee zusters waren al te oud en niet meer geschikt als bestuurder.

Hulp werd verder vanzelfsprekend aangeboden door diverse mensen die voorheen al met Ewald gewerkt hadden. Zo was er voormalig belastinginspecteur Leo Neve die door Ewald en Gerrit van der Valk was overgehaald om zich als zelfstandig adviseur te vestigen. Neve wordt door vriend en vijand beschreven als deskundig bij uitstek in fiscale constructies. Het was dan ook geen verrassing dat zijn naam genoemd werd bij de offshoreleaks in de Panama Papers. Zijn vakkennis werd door Ewald benut en later was Neve ook de zusters Marggraff van dienst.

Een andere dienstverlener die behulpzaam wilde zijn, was Emiel van Uden die fungeerde als klusjesman en chauffeur van Ewald. Deze Van Uden is waarschijnlijk degene die de brandweer een sleutel van de voordeur aanbood. Enkele dagen eerder had hij Ewald nog naar een begrafenis gereden, dus hij wist dat de bewoner van Zionsburg in het weekend van de fatale brand gewoon thuis was. Van Uden (lokaal bekend met de bijnaam het petje) bood de zusters Marggraff zijn diensten aan en is daarvoor in 2004 ruimhartig beloond.

Huisvriend

Ook genoemd mag worden Boudewijn Reijenga die als tuinman en huisvriend van Ewald jaren op het landgoed kwam. Reijenga heeft lang een aparte pagina over Ewald beheerd, vol foto’s die hij van Zionsburg meegenomen heeft. Boudewijn beweert dat hij die gekregen heeft van Ewald.

Na de dood van Ewald zocht Boudewijn contact met de zusters, omdat hij ervan overtuigd was dat hun broer veel geld in het buitenland verstopt had. Enkele jaren later bleek dat hij gelijk had, maar dat wisten de zusters wel. Zelf hadden ze namelijk ook miljoenen op bankrekeningen in Zwitserland; een slordige twee miljoen euro voor elke zus. Tedje had het zelfs in een aparte Stiftung in Liechtenstein ondergebracht, genaamd naar haar twee kinderen.

Dat geld is in 2009 op aandringen van Frits Bevort teruggebracht naar Nederland met hulp van voormalig FIOD-rechercheur Ton Apeldoorn, deskundig dienstverlener in relatie tot de zogenaamde Inkeer-regeling. Dat zoiets als een Treuhand geen fabel is, blijkt ook uit de achtergrond van Apeldoorn. Deze voormalig FIOD-inspecteur vestigde zich in 2005 als zelfstandige met Financieel Onderzoeks Bureau Apeldoorn (FOBA) om rijke Nederlanders te helpen bij het terughalen van hun verstopte gelden uit belastingparadijzen – zie Volkskrant. In 2008 citeert De Limburger hem.

“Volgens Apeldoorn zijn er ongeveer 200.000 Nederlanders die fiscaal bankieren in het buitenland. De bekendste bestemmingen zijn Zwitserland, Liechtenstein, België, Monaco, Oostenrijk en de Kanaaleilanden. <> Apeldoorn heeft berekend dat Nederlanders ongeveer 27 miljard euro aan zwartgeld op buitenlandse banken hebben staan. Hij baseert zich op de bedragen die via de zogeheten bronbelasting Nederland zijn binnengekomen. Een aantal landen in Europa heft volgens afspraken uit 2005 bronbelasting op bankrekeningen van buitenlanders. Driekwart van het bedrag wordt afgedragen aan het land van herkomst. Deze belasting geldt echter alleen voor personen en niet voor stichtingen. In de zaak Liechtenstein, die nu zoveel opschudding heeft veroorzaakt, blijkt dat het geld op rekening van stichtingen staat.”

Later ging Apeldoorn de Aghina’s helpen met hun belastingaangifte. Hij is toen zelfs door een kantonrechter benoemd als bewindvoerder van de bezittingen van de inmiddels zelf ook vermogende Tedje Aghina-Marggraff. Bij haar zijn immers door vererving alle bezittingen va de zussen terecht gekomen, plus de aanspraak op het familievermogen. Zie apart artikel over cascade-effecten. Die aanspraak heeft ze samen met haar dochter Angelina en zoon Jan Lodewijk contractueel afgestaan aan de stichting, anders kon die nooit een ANBI worden. Apeldoorn werd als bewindvoerder bijgestaan door de juristen van de Marggraff Stichting. Tevens is hij betrokken bij de afwikkeling van de nalatenschap van Jan Lodewijk Aghina die overleden is in 2022.

Rondleiding

In de hofhouding rond de dames nam Boudewijn Reijenga een aparte positie in, want het was niet helemaal duidelijk wat zijn relatie met Ewald was. Wel was evident dat hij diverse spullen uit Zionsburg meegenomen had, tot en met oude rijbewijzen van Ewald. Boudewijn claimde later zelfs auteursrecht op foto’s van de Marggraffs. Een verwarde persoon, die zich na het overlijden van Ewald als vertrouweling aandiende bij de familie en tijdens gemeentelijke inspraakbijeenkomsten sprak ‘namens het gedachtengoed’ van Ewald. Ook vertelde de voormalige huisvriend van Zionsburg dat hij bedreigd werd, zonder duidelijk te maken waarom en door wie.

In 2016 is op verzoek van Boudewijn een rondleiding op het landgoed georganiseerd, met stichtingsbestuurder Frits Bevort als gastheer en gids. Boudewijn had uitnodigingen gemaakt die hij niet alleen aan leden van zijn Facebookgroep uitdeelde maar ook aan ‘kritisch geïnteresseerde’ undercover dames uit zijn persoonlijke kennissenkring, burgemeester Van de Mortel en Rob Bartol van Omroep Brabant. Dat resulteerde in een soort van overval op Bevort, zoals in de opname van Omroep Brabant te zien is. Daar heeft de omroep later excuus voor aangeboden. Het bericht van Museum Vught dat deze rondleiding een initiatief van Reijenga was, is dus wel correct – in tegenstelling tot wat we eerder schreven. Maar het werd Reijenga kwalijk genomen dat hij de gastvrijheid van de Marggraff Stichting misbruikte om zijn eigen versie van de waarheid onder de aandacht te brengen.

Boudewijn is twee jaar later herhaaldelijk benaderd om zijn verhaal te vertellen voor de podcast Brand in het Landhuis, maar hij hield zich verborgen. Hij beschikt over informatie die anderen niet hebben, maar hij heeft ook een levendige fantasie en de neiging om de halve waarheden van Ewald te herhalen. Onder andere over de internering na de oorlog. Dat er in 2016 op zijn verzoek een rondleiding werd georganiseerd, bewijst echter dat hij ondanks zijn gedrag jarenlang met geduld en respect behandeld is door beheerders en bestuur.

De huisvriend van Ewald lijkt niet goed te beseffen dat zo’n erfenis (de gevonden fondsen in het buitenland) en andere bezittingen een familiezaak zijn waarover de nazaten geen verantwoording hoeven af te leggen aan nieuwsgierige buitenstaanders. Boudewijn geeft een eigen uitleg aan het testament van Ewald en eiste openbaring van de stichting, terwijl dat simpelweg familie-aangelegenheden zijn. Je zou verwachten dat inmiddels wel duidelijk is dat de familie wars was en is van pottenkijkers die webpagina’s vol zetten met familiefoto’s. Uiteraard beschermen oude en nieuwe bestuurders de privacy van de Marggraffs, tenzij omstandigheden nadere duiding noodzakelijk maken.

Het gedoe over de rondleiding op Zionsburg was waarschijnlijk reden voor Rob Bartol om jaren later de podcast van de NPO dwars te zitten. De licht ontvlambare verslaggever van Omroep Brabant heeft nog even een pagina vol sneren over de podcast online gehad, maar inmiddels is alles weg. Ook Bartol zelf lijkt van de aardbodem verdwenen.

Achteraf noemt Boudewijn Reijenga de zesdelige serie van de podcast ‘in scene gezet’ of een ‘onafhankelijke vertelling’, dat varieert zijn stemming. Reijenga meent dat de uitzending na drie afleveringen wel gestaakt kon worden, toen duidelijk was dat hij niet mee zou doen. Hij beweert dat de NTR moest ‘schikken’ vanwege talrijke fouten. Een verzinsel. De publieke omroep heeft niet meer gedaan dan de Marggraff Stichting kans gegeven om een nawoord op de site te zetten. Deze zogenaamde rectificatie is daarna door Reijenga en Bardoel van vlag en wimpel voorzien, maar was een betekenisloze geste van de NTR die ellenlange processen wilde voorkomen. Al vrij snel was deze voetnoot dan ook uit de geschiedenis verwijderd.

Daarnaast was er in de hofhouding van Zionsburg nog de reeds genoemde Frits Bevort van Natuurbouw die Ewald in de voorafgaande jaren geholpen had met het beheer van talloze gronden, ruilverkavelingen, omgevallen bomen, het omstreden fietspad (pdf) van Vught naar Boxtel en zijn verzameling schilderijen. Bevort en zijn zoon Hein namen eind 2003 meteen het voortouw om alles in en rond Zionsburg te beschermen tegen brandjutters uit Vught. Frits heeft zich bovendien ingezet om de wens van Ewald te realiseren om op Zionsburg begraven te worden bij zijn geliefde honden. Dat stelde de familie zeer op prijs.

Ook genoemd mag worden rentmeester René Bezemer die het grondbezit gewaardeerd heeft voor de erfbelasting en de dames adviseerde. Deze kleurrijke ondernemer runt nu Paleis van de Weemoed in Amsterdam.

Last but not least was daar nog advocaat Huib van Olden die de dames de eerste jaren na het overlijden van hun broer juridisch bijstond. Het was zijn voorstel om bankier Van Kollem te benoemen in het bestuur van de stichting. Tussen 2010 en 2022 was Van Olden wethouder voor het CDA en loco-burgemeester van Den Bosch. Thans is hij directeur-bestuurder van Kasteel Amerongen. Ook deze Zwanenbroeder is geen man die zichzelf opgedrongen heeft aan de gezusters Marggraff, zoals De Mooij suggereert.

Opdringerige adviseurs & het oor van de familie

Met de keuze voor de omschrijving adviseurs die zichzelf aanboden neemt De Mooij bedoeld of onbedoeld een voorschot op meer denigrerende opmerkingen. Zo beweert hij even later dat herstel van het landgoed en park volgens adviseurs die inmiddels het oor van de familie hadden veel te duur was. Bijna had de gemeente Vught zich volgens De Mooij laten verleiden om projectontwikkeling toe te staan op het landgoed Zionsburg en Elzenburg.

Dat is een eigenaardige voorstelling van zaken, als we beseffen dat in de periode die De Mooij beschrijft niet bekend was dat een Treuhand in Liechtenstein via de Stichting Greenlandscape in 2015 sponsoring van vele miljoenen zou aanbieden aan de Marggraff Stichting. Daarmee werd later de wederopbouw van Zionsburg mogelijk gemaakt. Dat had de voormalig museumdirecteur kunnen weten als hij even overlegd had voordat hij zijn teksten schreef.

De Mooij prijst in zijn voorwoord restauratie-architect Arjan Oosterhof, niet toevallig ook degene die het Mastboomhuis in Oud-Gastel heeft gerestaureerd. Het geheugen van De Mooij lijkt wat mankementen te hebben, want hij was notabene voorzitter van de Mastboom-Brosens Stichting toen deze architect zijn werk deed.

De Mooij verzuimt verder te vertellen dat veel voorwerk voor de restauratie van Zionsburg is verzet door architect Diederik Six, toevallig ook een Zwanenbroeder. Six heeft zich jaren ingezet voor de wederopbouw. Hij was gevraagd op aanraden van Roderick van de Mortel, burgemeester van Vught en een prominente Zwanenbroeder. Six heeft ook schetsen gemaakt voor bebouwing op Elzenburg.

Op zijn beurt heeft Six de naam van advocaat Harm Bruggink genoemd in een mail aan Hein Bevort die eind 2014 een fiscaal expert zocht om de Marggraff Stichting om te vormen tot ANBI.

Erfbelasting

Er was aanvankelijk onvoldoende geld voor de wederopbouw van Zionsburg, omdat de Marggraff Stichting in haar vroege jaren bijna veertig miljoen euro aan erfbelasting heeft betaald. De zusters en hun hofhouding moesten roeien met de riemen die overgebleven waren. Daarom deed het oude bestuur (en Frits Bevort met zoon Hein in het bijzonder) aan projectontwikkeling, dat had De Mooij kunnen weten als hij degelijk onderzoek had gedaan. Daarom zijn er plannen gemaakt voor het Kops Plateau en Herenboeren. Daarom wilde men bouwen op Elzenburg en ook op Wolvenbos bij Berlicum.

Dat geldgebrek had bij De Mooij bekend kunnen zijn toen hij bestuurder werd, want rallye-maatje Pieck van Hoven was sinds zijn aanstelling in 2007 als rentmeester van de stichting op de hoogte van de financiën bij de Marggraff Stichting. Van Hoven was ook betrokken bij de plannen die in 2011 bij de gemeente werden besproken (zie krantenbericht), dus hij kan vijftien jaar na dato niet de vermoorde onschuld spelen. Alle belangrijke cijfers kwamen samen bij VHNO.

Ook wist Pieck van het onverwachte fortuin dat in 2015 opdook uit Liechtenstein. Van Hoven en De Mooij kende elkaar reeds van de Mastboom-Brosens Stichting waar ook aan projectontwikkeling werd gedaan met erfenisgelden die een heel andere bestemming hadden. Henri Mastboom wilde dat zijn vermogen voor de bevordering van heemkunde in Brabant benut werd, niet voor speculatie met onroerend goed in Oud-Gastel.

Dat Charles de Mooij later op zijn vingers getikt werd omdat er (volgens de Volkskrant) in 2021 maar liefst € 750.000 uit het Ambitiefonds van het Noordbrabants Museum was overgeheveld naar een potje waaruit zijn adviseursloon en pensioen betaald moest worden in het kader van een royale seniorenregeling, maakt hem de laatste persoon die met modder naar andere bestuurders mag gooien.

“Een kras op mijn ziel”

De uitdrukking wie zonder zonde is, werpe de eerste steen, lijkt aan De Mooij echter niet besteed. In het interview met Brabants Dagblad bij zijn afscheid als museumdirecteur vertelt hij dat de beschuldigingen in de podcast een kras op zijn ziel hebben veroorzaakt.

Geheel vlekvrij was die ziel niet, want in zijn nadagen als voorzitter van de Mastboom-Brosens Stichting heeft het bestuur de statuten laten aanpassen bij een notaris die voorheen zelf bestuurder van die stichting was: Lilian de Roy van Zuidewijn-Minis. Niet zuiver. Dat was bekend bij notaris Maarten van den Oord uit Den Bosch die De Mooij opvolgde als voorzitter en in de krant bezwaar maakte tegen de podcast. Ook een Zwanenbroeder.

Bij de Marggraff Stichting heeft het nieuwe bestuur met museumdirecteur De Mooij bovendien geprobeerd een culturele bestemming te geven aan de gelden, terwijl het doel toch echt natuurbeheer was. Ook niet correct. Daar heeft de Belastingdienst uiteindelijk een stokje voor gestoken.

De Mooij heeft blijkbaar geen moeite met doelverschuiving als het in zijn kraam te pas komt. In het voorwoord van het openingsboekwerk schrijft hij: “Overheden en enkele externe adviseurs maakten zich al geruime tijd zorgen over de interne gang van zaken binnen de Marggraff Stichting en haar werkmaatschappij, Marrobel. Het was duidelijk dat enkele bestuurders en hun relaties plannen ontwikkelden die op gespannen voet stonden met de belangen en doelstellingen van de stichting.“

Dat zijn nogal beschuldigingen. Wie zijn deze overheden en externe adviseurs die zich zorgen maakten?

Een opvallende naam die in dit dossier vaak opduikt, is die van Roderick van de Mortel. Als burgemeester van Vught had deze Zwanenbroeder er alle belang bij dat de rotte kies in het centrum van zijn dorp (de restanten van Zionsburg) getrokken werd. Het is voor een bestuurder als Van de Mortel niet vreemd dat hij Facebookvriendjes wordt met Angelina Aghina (het nichtje van Ewald die inmiddels voorzitter is bij de Marggraff Stichting) en dat hij streeft naar een mooie restauratie van Zionsburg. Zeker als je beseft dat haar moeder Tedje Aghina-Marggraff zich jaren verzet heeft tegen deze restauratie. Zij liet de geblakerde ruïne van Zionsburg staan om de gemeente te herinneren aan de slechte behandeling van de familie na de bevrijding. Maar dat Roderick zich achter de schermen bemoeit met het bestuur van de Marggraff Stichting is minder fraai.

Nieuw bestuur voor een ANBI

Toen de Marggraff Stichting in de zomer van 2017 wilde overschakelen naar de ANBI-vorm (een algemeen nut beogende instelling betaalt geen erfbelasting) maakte een aantal mensen gebruik van de gelegenheid om Angelina te voorzien van een vooraf opgestelde machtiging, zodat zij haar moeders stem kon meenemen naar de bijzondere bestuursvergadering. Die dubbele bevoegdheid gebruikte ze om de zittende bestuurder Frits Bevort te ontslaan en drie nieuwe bestuurders aan te stellen. Deze nieuwe bestuurders waren grotendeels onbekenden voor de familie. Zij werden voorgedragen door rentmeester Pieck van Hoven en huisjurist Harm Bruggink.

Bruggink had een aparte positie. Hij was ingehuurd door Bevort vanwege zijn expertise met erfbelasting en ANBI’s. Niet bekend was dat Harm Bruggink ook bestuurder was bij de Stichting Landgoed Baest die het bezit van de familie Van de Mortel beheerde; zijn naam is pas later ingeschreven in het Handelsregister. Voorzitter van deze stichting is de eerdergenoemde Roderick van de Mortel. Eigenaardig is dat deze stichting wel een landgoed beheerde, maar het eigendom van dat landgoed was verdeeld over de weduwe en de dochter van Jan-Hein van de Mortel. Na het overlijden van Jan-Hein in 2018 is dat eigendom alsnog overgegaan op de stichting, een ongebruikelijke constructie.

Samen met rentmeester Pieck overtuigden burgemeester Roderick en huisjurist Harm bestuurder Angelina Aghina van de Marggraff Stichting om eerst haar moeder een volmacht te laten tekenen en vervolgens haar mede-bestuurder Bevort te ontslaan. Dat is de coupe die in de podcast Brand in het Landhuis beschreven wordt. Het lijkt evident dat deze passage kwaad bloed heeft gezet.

Nieuw bestuur: passief beheer

Na de bestuurswisseling die mogelijk werd gemaakt door Angelina met haar volmacht was moeder Tedje Aghina-Marggraff ontstemd. Zij wilde haar vertrouweling Bevort terug in het bestuur en vroeg rentmeester Pieck van Hoven om te vertrekken. In zijn plaats schoof in het najaar van 2017 museumdirecteur Charles de Mooij aan bij de bestuurstafel, zodat het aantal oude en nieuwe bestuurders in balans zou zijn. Eigenaardig als we beseffen dat jurist Harm Bruggink lange tijd voor vijf bestuurders gepleit had. Nu waren het er dus zes.

Dankzij bemiddeling van advocaat Berth Brouwer (die het bestuur van de stichting al sinds 2012 bijstaat bij vraagstukken over organisatie en beleid) kwamen Angelina en Frits Bevort tot overeenstemming. Het nieuwe contract werd op 5 december 2017 ook getekend door penningmeester Piet de Coninck.

Lang duurde de wapenstilstand niet, want het nieuwe bestuur maakte een einde aan de vele initiatieven van Bevort. De nieuwe bestuurders verweten hem hobbyisme. Alle plannen gingen de lade in. Het project Herenboeren werd losgekoppeld van de stichting.

In het beleidsplan 2018-2023 staat zelfs expliciet dat het bestuur een passief beleid voor ogen heeft: Binnen dit passieve beheer past in beginsel niet het ontwikkelen van nieuwe projecten en het doen van investeringen in bedrijven. Deze investeringen hebben een ongewenst risicoprofiel.

Maar toen even later de koning een bezoek bracht aan Herenboeren Wilhelminapark waren de bestuurders maar wat graag bereid om een handje te schudden. Charles de Mooij voorop. Het was heel attent van Angelina Aghina om Frits Bevort ook uit te nodigen, en kleinzielig van het nieuwe bestuur om deze uitnodiging ongedaan te maken.

In volgende beleidsplannen is het zuinige standpunt over een passief beleid overigens verwijderd. Daar geeft de stichting ineens blijk van interesse in de energie- en voedingstransitie. Had de Marggraff Stichting dus gewoon betrokken kunnen blijven bij Herenboeren.

Waarheidsvinding of wraak?

In de loop van 2018 ontstond een conflict tussen de oude en de nieuwe bestuurders die als-het-ware met terugwerkende kracht rekenschap eisten voor keuzes en betalingen uit het verleden. Dat de zusters Marggraff tevreden waren met de oude manier van werken telde niet mee. Toen in de podcast begin 2019 ook nog eens publiekelijk vraagtekens werden geplaatst bij de bestuurswisseling waren de rapen gaar. Daarin zijn immers namen genoemd van bestuurders en adviseurs uit de hofhouding.

Rentmeester Pieck van Hoven sprak direct na de laatste uitzending neerbuigend over een poppenkast, opgetekend door het Brabants Dagblad. De altijd wakkere juristen van de Marggraff Stichting eisten van NPO Radio een rectificatie. Ze mochten een opmerking toevoegen op de webpagina van de podcast – inmiddels verwijderd.

De rechtszaken nadien worden door woordvoerder Jan Pommer gepresenteerd als waarheidsvinding, maar het is evident dat een aantal mensen uit is op wraak. Dat werd door penningmeester Piet de Coninck van de Marggraff Stichting bevestigd in de hoorzitting van de Ondernemingskamer, zoals in april 2024 opgetekend door het Brabants Dagblad. “Alle publiciteit rondom deze zaak heeft ons persoonlijk beschadigd. Ook wij willen hier graag een streep onder zetten. Daar is iedereen bij gebaat, maar we wachten eerst de uitspraak af. Die kan namelijk leiden tot genoegdoening en rectificaties.”

Aernout Vink, voorzitter van de Ondernemingskamer, constateerde volgens het Brabants Dagblad dat het uitgevoerde onderzoek maar weinig handvatten biedt waaruit blijkt dat de Marggraff Stichting door het beleid van vader en zoon Bevort benadeeld is. “Het is lastig hier een vinger achter te krijgen. Wat gaat er nu eigenlijk gebeuren? Stel dat uit de uitspraak blijkt dat er twijfels zijn over de wijze waarop het bedrijf gevoerd is, de administratie, tegenstrijdige belangen en vertegenwoordigersbevoegdheid. Is dan het plan om vervolgens weer een procedure te beginnen? Of gaat het hier om het incasseren van de kosten van het onderzoek?”

Vice-voorzitter Pommer beweert keer op keer dat een gesprek mogelijk is, maar de onderhandelaars van de stichting spreken een andere taal. Pogingen om tot een rationele en redelijke oplossing te komen, worden na de uitspraak van de Ondernemingskamer stelselmatig afgewezen door De Coninck en Bruggink. Zij gaan door ‘tot er niks meer te halen is…‘

Daar komen we binnenkort op terug in Waarheidsvinding of Wraak. Dan behandelen we ook de rol van de Raad van Advies ofwel de Raad van Toezicht die op afstand gehouden lijkt te worden. Charles de Mooij is sinds januari 2026 lid van deze raad, samen met nieuwkomer advocaat Carina Vrieling. Zij is gespecialiseerd in juridische en fiscale vraagstukken rond landgoederen. Op de bestuurszetel van De Mooij zit nu Daan van Baarsen die tot april 2025 financieel directeur van de Efteling was. De stichting heeft de veranderingen in het bestuur een half jaar later bekend gemaakt toen het jaarverslag uitkwam.

Miljoenen uit Liechtenstein

Kijken we naar het conflict zelf, dan is het op zich niet meer dan een vaak voorkomend verschil van mening over het te voeren beleid. Pommer is pas later toegevoegd aan het bestuur, dus hij zal zich ook verbazen over de felheid van het conflict. Hij beweert te streven naar een Schoon Schip. Tegelijk kost het de oud-burgemeester geen moeite om net te doen alsof hij niet weet wie die sponsor is van de vele miljoenen die aan de herbouw van Zionsburg zijn besteed. Ook voor Pommer is de waarheid blijkbaar ongemakkelijk.

Penningmeester Piet de Coninck beweert in het Brabants Dagblad dat het bestaan van een rijke Treuhand een hardnekkige fabel is. De correspondentie over dat onderwerp zou in het kader van de gewenste waarheidsvinding ook eens geopenbaard moeten worden. Het beleid van de Bevorts is immers in 2015 uitgebreid onderzocht door de vertegenwoordigers van deze Treuhand. Die vonden dat de familie prima behandeld was en het bezit beheerd werd in de geest van de Marggraffs. Anders was deze geldkraan nooit opengedraaid.

Dezelfde penningmeester heeft volgens de krant er ook een afwijkende kijk op het beheer van de Marggraff-bezittingen: “Landgoederen zijn pas iets waard als ze iets opleveren. Ik zou verschillende bossen niet eens voor niets willen hebben. De meeste kosten op dit moment alleen maar geld.” Een eigenaardige klacht als je toegang hebt tot meer dan honderd miljoen euro.

Ewald draait zich om in zijn graf.

Hoe het ook zij: dankzij de inzet van de Bevorts is de erfbelasting afgewikkeld zonder gedwongen grootschalige verkoop van gronden, zijn de zusters en de nazaten Angelina en Lodewijk goed verzorgd, zijn er verdienmodellen ontwikkeld met maatschappelijke ondernemingen zoals Herenboeren en is de kraan naar sponsoring vanuit de Treuhand opengedraaid. Toch is het zittende bestuur er op uit om hen alles af te pakken; eindeloos door te procederen tot ze op straat staan. Wat heeft dat met waarheidsvinding te maken?

In het jaarverslag over 2025 erkent het bestuur van de Marggraff Stichting dat aan alle gevoerde rechtszaken tegen de voormalige bestuurders een stevig prijskaartje hangt. “Ter nadere toelichting op de cijfers merken wij op dat op geconsolideerd niveau aanzienlijke kosten voor externe advies zijn gemaakt, om inzicht te verkrijgen in het door voormalige bestuurders gevoerde beleid en de gevolgen daarvan.” Wie de uurtarieven van de betrokken adviseurs en advocaten kent, verbaast zich daar niet over. Op geconsolideerd niveau betekent overigens: bij de werkmaatschappij Marrobel. Voordeel van zo’n BV is dat er gesaldeerd kan worden, zodat de kosten in mindering gebracht worden op de inkomsten.

Een bijkomend nadeel van deze procedeerdrift is dat het nieuwe (en zittende) bestuurders afschrikt. Waarom zoveel geld besteden aan waarheidsvinding terwijl tegelijk de waarheid verhuld wordt?

Kleurloos in een kleurrijk verhaal

Overigens is ook dit verslag weer een illustratie van het verschijnsel dat er vele accountants, juristen en andere bureaucraten zijn die zich graag associëren met illustere figuren zoals Jeroen Bosch, Vincent van Gogh en Ewald Marggraff, terwijl ze zelf bij voorkeur onzichtbaar op de achtergrond aan de touwtjes trekken. In de podcast Brand in het Landhuis horen we Charles de Mooij zeggen: “Je moet een broedende kip niet storen.” Daarmee vergooide hij een unieke kans om een flamboyante gastheer te zijn van de meest populaire podcast in Nederland tot dusver.

In plaats daarvan verstopt de voormalig museumdirecteur zich achter advocaten en accountants die de podcastmakers het leven zuur maakten en geen dag verspild hebben om iedereen die iets met Ewald of zijn zuster van doen hadden juridisch te intimideren. Alles onder het motto: passief beheer.

Reden te meer om deze site in te zetten voor een gebalanceerde waarheidsvinding die ruimte biedt aan tegenspraak, kritiek en polemiek. We zien reacties graag tegemoet!

Naschrift 1: Klokkenluiders, spindokters en andere puzzelaars in de poppenkast

Rentmeester Pieck van Hoven noemde de podcast Brand in het Landhuis laatdunkend een poppenkast die zijn naam zou beschadigen en de reputatie van andere bestuursleden geen goed deed. Hij sprak in het weekend na de laatste uitzending begin 2019, bij een besloten bijeenkomst waar de herbouw van Zionsburg werd aangekondigd. Alsof het zo getimed was. Wat de rentmeester niet vertelde is dat hij zelf ook één van de klokkenluiders was die de makers van persoonlijke info voorzag door mails en appjes te delen. Appjes aan en van Angelina Aghina met een tamelijk persoonlijk karakter. Waf waf!

Er was niet één klokkenluider, maar een lange rij. Dat stelde de podcastmakers in staat om diverse versies van het verhaal te checken. Het bestuur van de Marggraff Stichting dreigde met juridische stappen tegen de publieke omroep, maar nam in het voorjaar van 2019 na overleg met de NTR genoegen met een korte verklaring op de site. Een extra weerwoord, dat het bestuur tijdens de opnames niet had gegeven – hoewel het alle kansen gekregen had.

De huisjuristen van de stichting hebben na de podcast zo’n beetje iedereen die bij de werkelijke gang van zaken betrokken was een dreigbrief gestuurd. Er werd geheimhouding verwacht. En wie het hoofd niet boog, kreeg te maken met hun toorn. De vloek van Marggraff. Want het lijkt erop dat het niet goed afloopt met eenieder die zich met dit dossier inlaat. De dure advocaten lezen tandenknarsend en likkebaardend mee, en de deurwaarders staan al te trappelen.

Dat zo’n afloop ingebakken zit in de familiecultuur hopen we duidelijk te maken met berichten op deze site, noodgedwongen op z’n Van Speijks. Liever de lucht in dan de loopplank uitschuiven. Verhelderend was onder andere de manier waarop de hele familie probeerde te verhullen dat Loke Marggraff vermogen verborg voor de Belastingdienst tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ook ontdekten we dat de Marggraffs al generaties geld verdienen aan verwaarlozing van hun bezit. En opzienbarend was de wetenschap dat vrijwel alle zussen Marggraff vereenzaamd in verwaarloosde huizen leefden, terwijl elk miljoenen verstopt had bij banken in Zwitserland en Treuhands in Liechtenstein. En dan noemen we de grootschalige gierdumping op de eigendommen van natuurliefhebber Ewald Marggraff niet eens.

Zelfs het nieuwe bestuur kampt met de gevolgen van deze verhullingscultuur. Er worden sinds de podcast in 2019 georkestreerde pogingen gedaan om de aandacht af te leiden. Het schoonschrift van De Mooij bij de opening van het vernieuwde Zionsburg is een voorbeeld. Wie goed kijkt, ziet meer dat niet klopt. Een Algemeen Nut Beogende Instelling die meer dan twaalf miljoen euro gekregen heeft van sponsors die in het jaarverslag niet genoemd worden, beweert nu niet genoeg geld te hebben om Zionsburg de aan Angelina beloofde zorgfunctie te geven. De nicht van Ewald heeft de afgelopen jaren nota bene afstand gedaan van een erfenis van meer dan honderd miljoen euro.

Zes jaar geleden kwam Brabants Dagblad met een ander verhaal. ,,Zionsburg krijgt een hotelfunctie voor in totaal 24 mensen”, aldus projectcoördinator en Philips-manager Ron van Oers. ,,Hiervoor richten we de zelfstandige Stichting Vakantieweek Zionsburg op. We willen de kinderen en hun ouders een compleet activiteitenprogramma aan kunnen bieden op het gebied van natuur, sport en spel, beauty, wellness, educatie en digitalisering. We gaan samenwerken met het Philips Innovatiecentrum en Villa Pardoes.”

De website bestaat nog (zie ook web.archive), maar de Stichting Vakantieweek Zionsburg is opgeheven.

Naschrift 2: Vughtse Vertellingen

In de zomer van 2026 maakte Boudewijn Reijenga eigenhandig een nieuw familiewapen voor de Marggraffs en plaatste dat op Wikipedia waar hij nu actief is als de egelantier. Eerder had Reijenga de pagina’s over de Marggraffs en Zionsburg al volgezet met foto’s (nota bene met een auteursrechtvoorbehoud) die hij had meegenomen van Zionsburg. Die oudere pagina’s zijn door verstandige beheerders opgeschoond. Nu vult hij diverse pagina’s opnieuw met ‘onomstotelijk bewijs’ en aanmatigende verwijzingen naar zichzelf: een cruciale rol heeft vertrouweling Boudewijn Reijenga gespeeld. Hij schrijft zich terug de geschiedenis in.

We lezen op Wikipedia ineens dat het vermogen van de Marggraffs in de jaren tachtig lager ingeschat was omdat wel de activa maar niet de passiva meegeteld waren. Boekhoudkundige quatsch. En op zijn eigen Facebookpagina’s deelt Boudewijn oude identiteitsbewijzen en kindertekeningen van de Marggraffs. Een tikkeltje obsessief. Te voorzien is dat het een week duurt voordat Wikipedia opnieuw opgeruimd is.

Boudewijn hamert er op dat in de podcast van begin 2019 niet gevraagd is naar ‘de verdwenen miljoenen’ die volgens Reijenga ‘door de beheerder persoonlijk zijn veilig gesteld’. Dat zou blijken uit een rechtszaak waar in 2024 een oordeel geveld werd. Vraag is hoe in een podcast uit 2019 gegevens uit 2024 betrokken kunnen worden. Bovendien is in dat oordeel helemaal geen sprake van verdonkermaande miljoenen. Reijenga verwart het oordeel met onbewezen beschuldigingen. Dan zit je al snel in het domein van laster.

Een onomstotelijk bewijs is volgens Reijenga het testament van Ewald Marggraff, opgesteld in 1954. Op een bijeenkomst in 2016 van de gemeente over plannen met Zionsburg wapperde Reijenga met een kopie van dat document waarin volgens hem te lezen is dat er niet gebouwd mag worden op Zionsburg. Boudewijn noemde zich daar de zegsman van Ewald’s gedachtengoed. Maar uit mails die hij onder het reeds bekende pseudoniem Egelantiers stuurt, blijkt dat hij door de burgemeester aangestuurd wordt. Hij noemt in de vergadering niet dat Ewald zelf zijn ouderlijk huis liet verkrotten, geen maatregelen had genomen om het risico op brand te verkleinen en de verzekering niet had vernieuwd. Wat waren die denkbeelden van Ewald eigenlijk?

Boudewijn kwam met een tamelijk persoonlijke interpretatie van de werkelijke tekst. Het leidend beginsel in Ewald’s testament is namelijk de ‘instandhouding van het familievermogen’. Dat vermogen moet voor meer dan de helft bestaan uit onroerend goed, liefst aansluitend aan het bestaande eigendom. Verder mag het bestuur met het vermogen doen en laten wat men wil, dat staat er heel nadrukkelijk. Het bestuur wordt door Ewald zelfs bevoegd verklaard om “aanvullingen, wijzingen en verbeteringen in de stichtingsbrief aan te brengen, indien daardoor de bedoeling van de stichting beter tot haar recht komt.”

Het idee dat er op Zionsburg niets bijgebouwd mag worden, is een fixatie van Boudewijn.

Ook de suggestie van Reijenga dat een stichting jaarverslagen moet publiceren is een misvatting. Boudewijn is in de war met ANBI’s. De Marggraff Stichting was tot eind 2019 een familiestichting en geen ANBI, en hoefde zich dus niet publiekelijk te verantwoorden.

Alle ophef over aangepaste statuten, de verdwenen hectares en het zogenaamde verbod om te bouwen op Zionsburg is daarom volstrekt uit de lucht gegrepen. Een verzinsel van Boudewijn. Ewald was niet zo gedetailleerd in zijn laatste wensen en Boudewijn was zeker niet aangewezen als zijn woordvoerder op aarde. De keuze van Ewald’s jongste zus Tedje om de ruïne van Zionsburg jaren te laten staan als opgestoken middelvinger naar een gemeente (die het hele gezin had laten opsluiten na de oorlog) zou Ewald vast grappig gevonden hebben. En de mede door burgemeester Van de Mortel bevorderde bestuurswisseling bij de Marggraff Stichting – zoals Charles de Mooij al beschreef – was de nachtmerrie waar Ewald voor vreesde: een overheid die greep kreeg op het familiebezit.

In een andere episode van zijn dramatische feuilleton beweert Boudewijn dat hij de Belastingdienst getipt heeft over de verborgen fondsen. Hij laat mails zien uit 2016 en 2018. Het is evident dat er destijds even correspondentie is geweest. Maar dat bij banken in Zwitserland en Liechtenstein effecten beheerd werden ter waarde van vele miljoenen wisten de zussen Marggraff al lang. De oudoom van Ewald en oud-burgemeester Johan Christoffel Marggraff is nota bene in Zwitserland begraven, op de begraafplaats van Luzern. Reeds in 2009 is een bedrag van circa veertig miljoen euro teruggehaald, met hulp van oud-belastingmedewerker Ton Apeldoorn. Daar is destijds een flink bedrag aan erfbelasting over afgedragen, met als gevolg dat er nog steeds niet genoeg geld was om Zionsburg te herbouwen. Alleen heeft niemand dat aan Boudewijn verteld. De Marggraffs zijn immers geen publiekelijk verantwoording verschuldigd aan wie zich zomaar aandient.

Bij het overlijden van Wally (2005), Louise (2010) en Corrie (2014) heeft de Belastingdienst uiteraard opnieuw aangeklopt bij de familie en de stichting. Dat wordt wel het cascade-effect genoemd; er moet immers elke keer opnieuw afgerekend worden omdat de erfenis steeds naar een andere zuster verhuist. Dat er meer geld verstopt was, werd toen ook al vermoed. De aanhoudende belangstelling van de Belastingdienst was op zich goed te begrijpen. Die begreep als sinds de rechtszaken tegen vader Lodewijk Marggraff dat de familie zijn vermogen verhulde. Boudewijn was zeker niet de enige die daar weet van had. Bovendien zit er een hiaat van twee jaar in de correspondentie van Reijenga met de Belastingdienst. De afloop is onbekend. Heeft Reijenga de uitnodiging van de inspecteurs ooit geaccepteerd? Zijn verhaal is nu slechts een flard van dit dossier.

De schat van Zionsburg is een ander sterk verhaal, die emmer vol dubloenen. Reijenga komt anno 2026 met een mail van shovelman M, die hem in 2013 schrijft wat er gebeurd zou zijn op een winterse decemberdag in 2003. Hij zou zich een weg hebben gebaand in de verbrande ruïne om waardevolle spullen uit Zionsburg te redden. De kluis in de kelder, de schilderijen, het antiek, het verstopte geld. Zijn werk werd op afstand in de gaten gehouden door de klusjesman en chauffeur van Ewald, die blijkbaar kort voor en na de brand zeer actief was in Zionsburg. Er is volgens M een emmer vol Gold Eagles overhandigd aan Bevort die wilde voorkomen dat de ruïne van Zionsburg leeggeroofd zou worden door brandjutters. Daar was ook een bundel met briefjes van honderd gulden bij.

Dezelfde graafmachineman horen we echter ook in de vierde aflevering van de podcast begin 2019. Daarin wordt de vraag niet gesteld wat er met die emmer is gebeurd. Wel mag presentator Simon een keuze maken uit de verzameling munten die door een oudere dame bewaard is. Simon laat deze gouden dollar uit 1882 op waarde schatten. Volgens de taxateur was het koperwerk ofwel klatergoud. Er zijn nog diverse van deze nepmunten in bezit van betrokkenen. Vraag blijft of Ewald zich met dit klatergoud heeft laten foppen, zoals hij ook met zijn kunst om de tuin heeft laten leiden.

Boudewijn beweert anno 2026 dat hij na ontvangst van de brief gebeld heeft met de zussen Louise en Corrie Marggraff. Zij hadden volgens hem van deze muntenschat nog nooit gehoord. Wat de Bosche speurneus niet meldt, is dat Louise al in 2010 overleden is en Corrie in 2013 zwaar dementerend was. Zij stierf in 2014. Dat verhaal klopt dus niet helemaal, tenzij Reijenga een verbinding met het hiernamaals heeft. Boudewijn maakt uit tegenstrijdigheden op dat de podcastmakers met Bevort samenspannen. Blijkbaar zit ook de oudere dame in het complot, die voorzien is van een valse munt. Wij noemen dat paranoia. Reijenga beweert bovendien dat de leeuwen zijn vernield in de haast om na de brand in de kelder te komen. Dat is onjuist. De leeuwen en de muur aan de achterzijde zijn vernield door de brandweer die zich een weg naar binnen baande in het nog smeulende pand.

Met al die halve waarheden en andere verzinsels gaat Reijenga al jaren tekeer tegen uiteenlopende mensen die iets doen dat de zelfbenoemde vertrouweling van Ewald niet zint. Kap een boom: Boudewijn maakt er een film van. Verkoop een weiland: Boudewijn ontsteekt in woede. Schets drie woningen op Elzenburg: Boudewijn maakt bezwaar. Produceer een podcast: Boudewijn meent dat dat de uitzending gestaakt kan worden als hij besluit om niet mee te doen. De voormalige tuinman van Ewald dicteert hoe testamenten begrepen moeten worden, vertelt de publieke omroep welke vragen ze moeten stellen en en geeft cadeautjes aan Museum Vught: vondsten van Zionsburg. Boudewijn ziet bovendien overal vijanden en tegenstanders. Maar als hij uitgenodigd wordt om zijn verhaal te doen in de meest populaire podcast van Nederland, verschuilt Reijenga zich. Kans gemist.

Friese Jonkers & Berlijnse Bietensuiker

Gezien het aantal mensen dat bezig is met waarheidsvinding in het dossier Marggraff en Zionsburg zou je verwachten dat de puzzelstukjes inmiddels wel op hun plek vallen. We zien echter dat de verwarring groter wordt naarmate er zich meer mensen mee bemoeien en van enkele feiten een warrige klucht maken. Verzinsels, roddel en achterklap.

Dat is op zich niet nieuw. De Marggraffs hebben zelf ook bijgedragen aan deze mythevorming. Beweerde Ewald niet dat hij van adelijke afkomst was?

Er ligt in Goutum (Friesland) een Von Glockmann begraven, de oudoom van Ewald die zich voordeed als jonker. Deze man had het zo bont gemaakt, dat hij niet in de kerk begraven mocht worden. Zijn vader was Wilhelm Ewald von Glockmann auf Gudainen (1709-1778), kolonel bij de Pruisische garde dragonders op voordracht van de Hertog van Brunswijk. Deze officier ligt in een graf in de Pieterskerk te Leiden.

Ook zou er een voorvader zijn die als eerste suiker maakte van bieten. Dat was Andreas Sigismund Marggraff (1709–1782) die in Berlijn werkzaam was als chemicus met een eigen wetenschappelijk lab. Zijn vader Henning Christian Marggraff was hofapotheker bij het Huis Hohenzollern. Slot Charlottenburg was de zomerresidentie van deze vorsten.

De Marggraffs in Berlijn waren zo goed als zeker geen voorouders van de Nederlandse tak. En het familiefortuin had niets met suiker te maken. Maar het toont wel dat een beetje jurist met enkele bewijsstukken een prachtige breiwerk kan maken. “Die balk is afkomstig uit één van onze oude boerderijen”, we horen het Ewald nog zeggen. Laat de waarheid een goed verhaal niet in de weg staan.

Bastion Oranje

De fabels worden gefabriceerd terwijl we erbij staan. Hoe hard de spindokters van de stichting ook hun best doet om bijvoorbeeld Paul Kriele begin 2020 duidelijk te maken dat Charles de Mooij niet zomaar gelden kan doorsluizen, de blogger van Bastion Oranje snapt de werkelijke toedracht niet. Let op de woordkeuze in het volgende citaat: ‘feit is wel’. En besef dat de voorzitter van de stichting toen ook al de laatstlevende nicht van Ewald was. Een basic check zou hebben volstaan om vast te stellen dat Bastion Oranje nonsens publiceert.

De Mooij zegt daarover in een reactie [via een woordvoerder] dat een statutenwijziging past in de geest van de stichting[..]. Maar feit is wel dat De Mooij als bestuurslid van die Marggraffstichting de ruimte heeft van de € 80 miljoen Marggraffgelden delen naar  ‘zijn’ museum over te boeken. Over die statuten heerst unanieme instemming door het bestuur, waar geen Marggraff nog zitting in heeft.

Ook de betekenis van de interne verkoop van vrijwel alle gronden (artikel inmiddels aangepast door de auteur) van de Marggraff Stichting (ANBI) aan werkmaatschappij Marrobel drong tot Kriele amper door. De kostbare landgoederen en landerijen stonden vaak al meer dan een eeuw op de balans bij de Marggraffs, voor hun oorspronkelijke inkoopprijs. Deze bedragen zijn in 2004 overgenomen bij het vaststellen van de erfbelasting, niet de marktwaarde – zoals de wet verplicht. Zo zijn na het overlijden van Ewald miljoenen aan successie bespaard. Toen de Marggraff Stichting deze eigendommen in 2019 op naam zette van de werkmaatschappij werd dus een veelvoud aan waarde overgedragen.

Voor een ANBI gelden strengere eisen qua transparantie dan bij een BV. Gedoe met gronden, winsten op transacties en hoge kosten aan advocaten en adviseurs kunnen in een BV beter verhuld worden.

De Belastingdienst las echter ook mee, want de Marggraff Stichting en haar werkmaatschappij zagen zich gedwongen om 2019 fiscaal opnieuw af te wikkelen. Alle gronden moesten overgedragen worden voor de marktwaarde en niet de historische boekwaarde. Kan iedereen terugvinden in het recente jaarverslag van deze ANBI. Lees ook onze kijk op de nieuwe balans van de stichting. Daar staat ineens 16 miljoen euro extra op. Bovendien is de afgelopen jaren 12 miljoen euro toegevoegd uit de geheime fondsen van de Marggraffs.

Onzichtbare Verteller

Op Youtube treffen we nog een Onzichtbare Verteller aan die met AI een verklaring bijeen breit over de Onopgeloste Dood van Baron Ewald Marggraff in een kasteel te Vught. Ook deze vierdelige vertelling is weer een moeizame mengeling van fantasie en halve waarheden. De verteller lijkt geobsedeerd door de verdwenen hectares en de de mannelijke lijn die uit het testament verwijderd is. Dat klinkt bekend. Daar maakt Reijenga zich ook druk over. Tegelijk beweert deze onzichtbare verteller dat het oude bestuur (met de familie) is veroordeeld vanwege wanbeleid en dat het nieuwe bestuur de verdwenen fondsen vond en daarmee een toekomst voor Zionsburg zeker stelde.

Die heeft blijkbaar nooit kennis gemaakt met achterneef Lodewijk. Ook heeft hij geen weet van de tegoeden in Zwitserland die reeds in 2009 naar Nederland zijn terug gebracht. Wel voegt deze verteller nieuwe puzzelstukjes toe. Ewald zou ook afgestudeerd filosoof zijn en zijn lichaam zou in een eigenaardige houding gevonden zijn achter de voordeur, na de brand.

In de vierde aflevering wijst de beschuldigende vinger naar de penningmeester van de stichting en een advocaat die de opbrengst van de verkoop van vele hectares in 2004 en 2005 weggesluisd zouden hebben naar de Nederlandse Antillen. Dat is makkelijk na te gaan in het Handelsregister. De penningmeester was de jongste zus van Ewald: Tedje Aghina. En de toenmalige advocaat hebben we hier al eerder genoemd. Er is wel een link naar de Antillen, maar die loopt via de oude fiscalist. Ook suggereert de verteller dat er miljoenen aan contanten uit de kluizen gestolen zijn, of ergens begraven liggen op het landgoed.

Deze videovertellingen zijn allemaal eind 2025 op Youtube gezet, samen met andere vertelsels. Onder andere over Sunneklaas.

Er liggen nog veel meer puzzelstukjes niet op hun plek. Wie wil meehelpen om het plaatje completer te maken: neem gerust contact op. Boudewijn mag ook mailen – want we weten dat je actief meeleest! Of anders zijn undercover detectives met zonnebrillen. Er ontbreken zoveel puzzelstukjes. Waar is de kunst gebleven? Welk schilderij had Boudewijn in bezit, is dat ook ‘gegeven’ door Ewald en wie is daarmee aan de haal gegaan? Wie verbouwde wiet in de oude schuren? Wist Ewald daarvan? Waarom is hij niet met Alida getrouwd? Zijn er horloges en dasspelden gestolen uit Zionsburg? Wie woont er nu in Hotel Bristol? Had Lodewijk Aghina een gezinnetje in Nice? Waar en waaraan is deze laatste mannelijk nazaat eigenlijk overleden? En waar woont Angelina, want het huis in Wassenaar wordt amper onderhouden.